ഒരു മനുഷ്യൻ ഉപവസിക്കാൻ തുടങ്ങുന്പോൾ ദൈവവുമായി സംഭാഷണത്തിൽ ഏർപ്പെടാൻ അവൻ മനസിൽ കൊതിക്കുന്നു. ഈ ദൈവാനുഭവം അവനെ കാരുണ്യത്തിന്റെ ഇരിപ്പിടമാക്കി മാറ്റുന്നു. അതീവ ഹൃദയസ്പർശിയായാണ് മാർ ഇസഹാക്ക് കരുണയെ വർണി ക്കുന്നത്: “എന്താണ് കരുണയുള്ള ഹൃദയം? സമസ്ത സൃഷ്ടികൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള, സകല മനുഷ്യർക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും പക്ഷികൾക്കും പിശാചുകൾക്കും പോലും വേണ്ടിയുള്ള ഹൃദയത്തിന്റെ ജ്വലനമാണത്.
അവരെ കാണുന്പോൾ അവരെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുന്പോൾ പോലും ഹൃദയത്തിൽ നിറയുന്ന മഹാനുകന്പയാൽ നയനങ്ങൾ സജലങ്ങളാകും. പ്രപഞ്ചത്തിലുള്ള ഒന്നും മുറിവേൽക്കുന്നതോ, വേദനിക്കുന്നതോ, കാണാനോ കേൾക്കാനോ സാധിക്കാത്തവിധം അത് ഒരുവനിൽ ആർദ്രത വളർത്തുന്നു. പ്രപഞ്ചം മുഴുവനുംവേണ്ടി കണ്ണീർ വാർത്തു പ്രാർത്ഥിക്കാൻ അത് ഒരുവനെ സഹായിക്കുന്നു’’.