Home   | Editorial   | Latest News   | Local News   | Kerala   | National   | International   | Business   | Sports   | Obituary   | NRI News   | Movies   | Health
October 18, 2019
 
 
    
 
Print this page
 

വസന്തം കടന്നുവരണമെങ്കില്‍

പ്രസിദ്ധനായ ആംഗ്ലേയ സാഹിത്യകാരനാണ് ഓസ്‌കര്‍ വൈല്‍ഡ് (1854-1900). അദ്ദേഹം എഴുതിയിട്ടുള്ള ചെറുകഥകളില്‍ ഏറ്റവും ഹൃദയസ്പര്‍ശിയായ ഒന്നാണ് 'ദ സെല്‍ഫിഷ് ജയന്റ്'. ആ ചെറുകഥയുടെ ചുരുക്കം താഴെക്കൊടുക്കുന്നു:

ഒരിടത്ത് അതിഭീമനായ ഒരു മനുഷ്യനുണ്ടായിരുന്നു. അയാള്‍ക്കു മനോഹരമായ ഒരു മണിമന്ദിരവും അതിനു ചുറ്റും അതിമനോഹരമായ ഒരു തോട്ടവുമുണ്ടായിരുന്നു.

രാക്ഷസന്റെ കൊട്ടാരത്തില്‍ നിന്നു വളരെ അകലെയല്ലാതെ ഒരു സ്‌കൂളുണ്ടായിരുന്നു. സ്‌കൂളിലെ കുട്ടികള്‍ എല്ലാ ദിവസവും തന്നെ പൂക്കളും കനികളും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന, രാക്ഷസന്റെ തോട്ടത്തില്‍ കളിക്കുവാനെത്തുമായിരുന്നു.

ഏഴുവര്‍ഷത്തോളം, വളരെയകലെയുള്ള ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ കൂടെയായിരുന്നു രാക്ഷസന്റെ താമസം. എന്നാല്‍, ഒരു ദിവസം അയാള്‍ തന്റെ മണിമന്ദിരത്തിലേക്കു താമസം മാറ്റുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അയാള്‍ തന്റെ കൊട്ടാരത്തില്‍ മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോള്‍ കുട്ടികള്‍ തോട്ടത്തില്‍ തുള്ളിച്ചാടിക്കളിക്കുന്നതാണു കണ്ടത്.

രാക്ഷസന് അതൊട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അയാള്‍ കുട്ടികളെ അടിച്ചോടിച്ചു. മാത്രമല്ല, തന്റെ സ്ഥലത്തിനു ചുറ്റും മതില്‍കെട്ടിച്ച് കൊട്ടാരവും പരിസരവുമൊക്കെ കുട്ടികളുടെ ശല്യത്തില്‍നിന്ന് ഒഴിവാക്കി.

പക്ഷേ, കുട്ടികളെ രാക്ഷസന്‍ അടിച്ചോടിച്ചതോടുകൂടി തോട്ടത്തിലെ വൃക്ഷലതാദികള്‍ക്ക് ആകെ ദുഃഖമായി. പൂച്ചെടികള്‍ പിന്നീടു പുഷ്പിക്കുകയോ ഫലവൃക്ഷങ്ങള്‍ കായ്ക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. ശിശിരം വന്നതോടെ അവയെല്ലാം ഇലകൊഴിച്ച് തങ്ങളുടെ ദുഃഖം വീണ്ടും പ്രകടമാക്കി.

ആകാശത്തിലെ പക്ഷികളും ആ തോട്ടത്തിലേക്കു പിന്നീട് പറന്നു ചെല്ലാന്‍ മുതിര്‍ന്നില്ല. കുട്ടികളെ രാക്ഷസന്‍ അടിച്ചോടിച്ചതില്‍ അവരും ഏറെ ദുഃഖിതരായിരുന്നു.

ശിശിരം പതിവുപോലെ വസന്തത്തിനു വഴിമാറി. എവിടെയും പൂക്കളും പൂമ്പാറ്റകളും നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ, അപ്പോഴും ഭീമന്റെ മതിലിനകത്തു ശിശിരം തുടരുകയായിരുന്നു. അവിടത്തെ ചെടികളും വൃക്ഷങ്ങളുമൊന്നും തളിരിടുകയോ പൂവിടുകയോ ചെയ്തില്ല. കൊട്ടാരമതിലിനു പുറത്തു പക്ഷികളും പൂമ്പാറ്റകളും പറന്നു നടന്നപ്പോള്‍ മതിലിനകത്തു കനത്ത നിശബ്ദതയും കടുത്ത ഏകാന്തതയുമായിരുന്നു.

എന്തേ വസന്തം വരുവാന്‍ ഇത്രയും താമസിക്കുന്നത്? കൊട്ടാരമതിലിനു പുറത്തു വസന്തം വന്ന കഥ അറിയാതെ രാക്ഷസന്‍ സ്വയം ചോദിച്ചു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഭീമന്‍ ഉറക്കമുണര്‍ന്നു കിടക്കുമ്പോള്‍ ഒരു വാനമ്പാടിയുടെ മധുരഗാനം കേട്ടു. പെട്ടെന്ന് അയാള്‍ ആ സ്വരം വന്ന ദിക്കിലേക്കു നോക്കിയപ്പോള്‍ കുറേ കുട്ടികള്‍ തന്റെ തോട്ടത്തിലെ മരങ്ങളില്‍ ചാടിക്കയറി കളിക്കുന്നതാണു കണ്ടത്.

മതിലിലുണ്ടായ ഒരു വിള്ളലിലൂടെ കുട്ടികള്‍ തോട്ടത്തില്‍ കടന്നതോടുകൂടി അവിടെ വീണ്ടും വസന്തം വന്നെത്തി. ചെടികളും വൃക്ഷങ്ങളും കുട്ടികളെ കണ്ടതിലുള്ള സന്തോഷത്തില്‍ പെട്ടെന്നു തളിര്‍ക്കുകയും പൂവിടുകയും കായ്ക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷികളും അപ്പോഴേക്കും അവിടെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

കുട്ടികളുടെ ആഗമനത്തോടെ അതിവേഗം വസന്തം കടന്നുവന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍ രാക്ഷസനു തന്റെ സ്വാര്‍ത്ഥതയെക്കുറിച്ച് പെട്ടെന്ന് ബോധ്യംവന്നു. അപ്പോഴാണു തോട്ടത്തിന്റെ മൂലയിലായി ഒരു ചെറിയ കുട്ടി കരഞ്ഞുകൊണ്ടു നില്‍ക്കുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടത്. അവിടെ നിന്നിരുന്ന വൃക്ഷം തന്റെ കമ്പുകള്‍ ചായിച്ചു കൊടുത്തെങ്കിലും അതില്‍ കയറുവാന്‍ കഴിയാതെ വിഷമിക്കുകയായിരുന്നു ആ കുട്ടി.

ഈ കാഴ്ച കണ്ട രാക്ഷസനു പെട്ടെന്ന് മനസ്സലിവുണ്ടായി. അയാള്‍ ഓടിച്ചെന്ന് ആ കുട്ടിയെ മരത്തില്‍ കയറുവാന്‍ സഹായിച്ചു. തന്റെ സ്വാര്‍ത്ഥതമൂലമാണു വസന്തം വീണ്ടും കടന്നുവരുവാന്‍ വിസമ്മതിച്ചത് എന്നു മനസിലാക്കിയ ഭീമന്‍ തോട്ടത്തിന്റെ മതിലുകള്‍ പൊളിക്കുകയും തോട്ടം കുട്ടികള്‍ക്ക് കളിസ്ഥലമായി തുറന്നു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.

അതിനുശേഷം കുട്ടികള്‍ അവിടെ കളിക്കുവാന്‍ വരുക പതിവായി. പക്ഷേ, രാക്ഷസന്‍ എത്ര തെരഞ്ഞിട്ടും താന്‍ മരത്തില്‍ കയറുവാന്‍ സഹായിച്ച കുട്ടിയെ പിന്നീട് ഒരിക്കലും കാണുകയുണ്ടായില്ല.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ അതിവേഗം കടന്നുപോയി. കുട്ടികള്‍ അപ്പോഴും രാക്ഷസന്റെ തോട്ടത്തില്‍ കളിക്കുവാനെത്തുക പതിവായിരുന്നു. ശിശിരത്തിലെ ഒരു ദിവസം രാക്ഷസന്‍ തോട്ടത്തിലേക്കു നോക്കിയപ്പോള്‍ പണ്ടുതാന്‍ സഹായിച്ച കുട്ടി അവിടെ നില്‍ക്കുന്നതു വീണ്ടും കാണുവാനിടയായി. പ്രായാധിക്യം മൂലം ക്ഷീണിതനായിരുന്നെങ്കിലും അയാള്‍ വേഗം കുട്ടിയുടെ അടുക്കലെത്തി.

അപ്പോള്‍ അയാള്‍ കണ്ടത് ആ കുട്ടിയുടെ രണ്ടു കൈയിലും കാലിലും രക്തം നിറഞ്ഞ ആണിപ്പഴുതുകളാണ്. 'ആരാണു നിന്നെ മുറിപ്പെടുത്തിയത്?' രാക്ഷസന്‍ ചോദിച്ചു. അപ്പോള്‍ ആ കുട്ടി പറഞ്ഞു: 'ഇവ സ്‌നേഹത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകളാണ്.'

പെട്ടെന്നു മുട്ടിന്മേല്‍ വീണുകൊണ്ട് ആ ഭീമന്‍ ചോദിച്ചു: 'അങ്ങ് ആരാണ്?' അതിനുള്ള മറുപടി എന്നവണ്ണം ആ കുട്ടി പറഞ്ഞു: 'നീ ഇന്ന് എന്നോടു കൂടെ സ്വര്‍ഗീയ പൂന്തോട്ടത്തിലായിരിക്കും...'

അന്നു വൈകുന്നേരം കുട്ടികള്‍ കളിക്കുവാന്‍ വന്നപ്പോള്‍ രാക്ഷസന്‍ ആ വൃക്ഷത്തിനടിയിലായി മരിച്ചുകിടക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്. അപ്പോള്‍ അയാളുടെ മൃതദേഹം മുഴുവന്‍ പുഷ്പങ്ങള്‍ കൊണ്ടു മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു.

സ്വാര്‍ഥരാണു നാമെങ്കില്‍ അങ്ങനെയുള്ള നമ്മുടെ കണ്ണുതുറപ്പിക്കുന്ന മനോഹരമായ ഒരു ചെറുകഥയാണിത്. നാം നമ്മിലും നമുക്കുള്ളവയിലും മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുന്നവരാണെങ്കില്‍ നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ വസന്തമുണ്ടാകുമെന്ന് ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷ വേണ്ട. സ്വാര്‍ഥതയാണ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാന സവിശേഷതയെങ്കില്‍ നമുക്കു ചുറ്റും ഒരിക്കലും നാം പുഷ്പങ്ങളെയും പൂമ്പാറ്റകളെയും കാണുകയില്ല. മാത്രമല്ല, സ്വാര്‍ഥത നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ എന്നും ശിശിരം തുടരുന്ന സ്ഥിതിവിശേഷം നാം കാണുകയും ചെയ്യും.

നാം നമ്മുടെ യഥാര്‍ഥ നന്മയാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെങ്കില്‍ അത് ഉറപ്പുവരുത്താനുള്ള പ്രധാന മാര്‍ഗം സ്വാര്‍ഥത നമ്മില്‍നിന്ന് ഇല്ലായ്മ ചെയ്യുക എന്നതാണ്. കാരണം, നാം സ്വാര്‍ഥരായി തുടരുവോളം കാലം നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ വസന്തം കടന്നു വരുകയില്ല എന്നതുതന്നെ.

നമ്മുടെ മനസും ഹൃദയവും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കായി തുറന്നിടാം. നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലും മനസിലും ജീവിതത്തിലും മറ്റുള്ളവര്‍ കടന്നുവരാന്‍ സന്തോഷപൂര്‍വം നാം സമ്മതിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ ജീവിതം താനേ വസന്തമായിക്കൊള്ളും.

 


 
    
 
To send your comments, please click here
 
 


Rashtra Deepika LTD
Copyright @ 2019 , Rashtra Deepika Ltd.