‘കോ​ട്ട​യ​ത്ത് എ​ത്ര മ​ത്താ​യി​യു​ണ്ട്’ എ​ന്നൊ​രു ക​ഥ ജോ​ൺ ഏ​ബ്ര​ഹാ​മി​ന്‍റേ​താ​യു​ണ്ട്. ക​ഥാ​നാ​യ​ക​ൻ മ​ത്താ​യി അ​ടി​മാ​ലി​യാ​ണ്. കോ​ട്ട​യ​ത്ത് ടെ​ലി​ഫോ​ണു​ള്ള മ​ത്താ​യി​മാ​ർ നൂ​റ്റി​പ്പ​ന്ത്ര​ണ്ടു​ പേ​രു​ണ്ടെ​ന്ന മ​ഹ​ത്താ​യ ക​ണ്ടു​പി​ടു​ത്തം മ​ത്താ​യി അ​ടി​മാ​ലി നടത്തി.​

പ​ക്ഷേ, ക​ണ​ക്ക് കൃ​ത്യ​മ​ല്ല. അ​യാ​ൾ​ക്ക് ഉ​റ​ക്കം ന​ഷ്‌​ട​പ്പെ​ട്ടു. ടെ​ലി​ഫോ​ണി​ല്ലാ​ത്ത മ​ത്താ​യി​മാ​രു​ടെ എ​ണ്ണം​കൂ​ടി കി​ട്ടി​യാ​ൽ മാ​ത്ര​മേ ക​ണ​ക്ക് കൃ​ത്യ​മാ​കൂ എ​ന്ന് മ​ത്താ​യി അ​ടി​മാ​ലി തി​രി​ച്ച​റി​യു​ന്നു. അ​യാ​ൾ അ​ടു​ത്ത ദി​വ​സ​ങ്ങ​ളി​ൽ അ​തു സം​ഘ​ടി​പ്പി​ക്കാ​നു​ള്ള ശ്ര​മ​ത്തി​ലാ​യി. ഒ​ടു​വി​ൽ വോ​ട്ടേ​ഴ്സ് ലി​സ്റ്റി​ൽനി​ന്ന് ആ ​ക​ണ​ക്കും അ​യാ​ൾ​ക്കു ല​ഭി​ച്ചു; തൊ​ള്ളാ​യി​ര​ത്തി പ​തി​നേ​ഴു പേ​ർ. അ​പ്പോ​ഴാ​ണ് മു​ടി​വെ​ട്ടി​ക്കൊ​ണ്ടി​രു​ന്ന ബാ​ർ​ബ​ർ ര​വി പ​റ​ഞ്ഞ​ത്, ഈ ​ക​ണ​ക്കും ശ​രി​യ​ല്ലെന്ന്. ഇ​ത് പ്രാ​യ​പൂ​ർ​ത്തി​യാ​യ​വ​രു​ടെ ക​ണ​ക്കാ​ണെ​ന്നും ഇ​തി​ലൊ​ന്നും​ പെ​ടാ​ത്ത ഒ​രു മ​ത്താ​യി ബ​സ് സ്റ്റാ​ൻ​ഡി​ൽ ജീ​വി​ച്ചി​രി​പ്പു​ണ്ടെ​ന്നും അ​യാ​ളെ ടൈം​പീ​സ് മ​ത്താ​യി എ​ന്നാ​ണ് വി​ളി​ക്കു​ന്ന​തെ​ന്നും അ​യാ​ളെ​ക്കൂ​ടി ക​ണ​ക്കി​ൽ ഉ​ൾ​പ്പെ​ടു​ത്തി​യാ​ൽ മാ​ത്ര​മേ മ​ത്താ​യി​മാ​രു​ടെ എ​ണ്ണം കൃ​ത്യ​മാ​കൂ എ​ന്നും ര​വി പ​റ​ഞ്ഞു. മ​ത്താ​യി അ​ടി​മാ​ലി അ​ടു​ത്ത ദി​വ​സം രാ​വി​ലെ ത​ന്നെ ടൈം​പീ​സ് മ​ത്താ​യി​യെ​ക്ക​ണ്ട് കാ​ര്യ​ങ്ങ​ൾ ബോ​ധി​പ്പി​ച്ചു. അ​യാ​ൾ പ​റ​ഞ്ഞ​തെ​ല്ലാം ശ്ര​ദ്ധി​ച്ചു കേ​ട്ട​ശേ​ഷം ടൈം​പീ​സ് മ​ത്താ​യി പ​റ​ഞ്ഞു, “ഈ ​ക​ണ​ക്കും ശ​രി​യ​ല്ല; കാ​ര​ണം കോ​ട്ട​യ​ത്ത് എ​ത്ര മ​ത്താ​യി​മാ​ർ മ​രി​ച്ചു​വെ​ന്നും എ​ത്ര മ​ത്താ​യി​മാ​ർ ജ​നി​ക്കാ​ൻ പോ​കു​ന്നു​വെ​ന്നു​മു​ള്ള ക​ണ​ക്കു​ക​ൾകൂ​ടി എ​ടു​ക്കാ​തെ എന്നെ ചേ​ർ​ക്കാ​ൻ പാ​ടി​ല്ല” എ​ന്നു ദൃ​ഢ​സ്വ​ര​ത്തി​ൽ പ​റ​ഞ്ഞ് ടൈം​പീ​സ് മ​ത്താ​യി എ​ഴു​ന്നേ​റ്റു​പോ​യി.

ജോ​ണി​ന്‍റെ ക​ഥ ഇ​ങ്ങ​നെ​യൊ​രു അ​ന്ത​രാ​ള​ഘ​ട്ട​ത്തി​ലേ​ക്കോ ധ​ർ​മ​സ​ങ്ക​ട​ത്തി​ലേ​ക്കോ നീ​ങ്ങു​ക​യാ​ണ്. ഈ ​ക​ഥ വാ​യി​ച്ച കാ​ല​ത്തു​ത​ന്നെ എ​ന്നി​ൽ മ​റ്റൊ​രു ചോ​ദ്യം ഉ​യി​ർ​ക്കൊ​ള്ളു​ക​യു​ണ്ടാ​യി. അ​തു മ​റ്റൊ​ന്നു​മാ​യി​രു​ന്നി​ല്ല; മ​ല​യാ​ള​ത്തി​ലെ എ​ഴു​ത്തു​കാ​രി​ൽ എ​ത്ര രാ​വ​ണന്‍മാ​രു​ണ്ട് എ​ന്ന​താ​യി​രു​ന്നു ആ ​ചോ​ദ്യം. അ​തൊ​രു ത​ല​കീ​ഴാ​യ ചോ​ദ്യ​മാ​യി​രു​ന്നെ​ങ്കി​ലും അ​തി​നു​ത്ത​രം ക​ണ്ടെ​ത്താ​ൻ എ​നി​ക്ക് ത്രേ​താ​യു​ഗം​വ​രെ പോ​കേ​ണ്ടി​വ​ന്നി​ല്ല. ഒ​രൊ​റ്റ ഉ​ത്ത​ര​ത്തി​ൽ ഞാ​ൻ വി​ല്ലു​കു​ല​ച്ചു​നി​ന്നു. ഒ​രു ത്ര​യാ​ക്ഷ​രി. വി.​കെ.​എ​ൻ; ത​നി രാ​വ​ണ​ൻ.

ഒ​രൊ​റ്റ​ത്ത​വ​ണ മാ​ത്ര​മേ ഞാ​ൻ വി.​കെ.​എന്നിനെ ക​ണ്ടി​ട്ടു​ള്ളൂ. വ​ട​ക്കേ കൂ​ട്ടാ​ല വീ​ട്ടി​ൽ വ​ച്ച്. പോ​ക്കു​വെ​യി​ൽ പൊ​ന്നു​രു​ക്കി പു​ഴ​യി​ൽ വീ​ഴ്ത്തും​മു​ൻ​പ്.​ എ​ന്‍റെ കൈ​യി​ൽ കെ.​പി.​ അ​പ്പ​ൻ സാ​ർ എ​ന്നെ വി.​കെ.​എ​ന്നി​നു പ​രി​ച​യ​പ്പെ​ടു​ത്തി​ക്കൊ​ണ്ട് എ​ഴു​തി​ത്ത​ന്ന ഒ​രു ക​ത്തു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. അ​തു​വാ​ങ്ങി പാ​തി ക​ണ്ണ് ക​ത്തി​ലും പാ​തി ക​ണ്ണ് എ​ന്നി​ലു​മാ​യി വി.​കെ.​എ​ൻ. മേ​ഞ്ഞു​ന​ട​ന്നു. “എ​ന്താ വ​ര​വി​ന്‍റെ ല​ക്ഷ്യം?” വി.​കെ.​എ​ൻ ചോ​ദി​ച്ചു. “ഒ​ര​ഭി​മു​ഖം” ഞാ​ൻ പ​റ​ഞ്ഞു. “ആ​വ​നാ​ഴി​യി​ൽ ചോ​ദ്യ​ങ്ങ​ളെ​ത്ര​യു​ണ്ടാ​കും?” ഞാ​നൊ​ന്നും പ​റ​ഞ്ഞി​ല്ല. എ​ന്നെ നോ​ക്കി​യൊ​ന്ന് അ​ർ​ഥ​ഗ​ർ​ഭ​മാ​യി അ​ർ​ധ​വി​രാ​മ​ത്തി​ൽ ചി​രി​ച്ചു. ചി​രി​ച്ച​പ്പോ​ൾ സാ​ന്ധ്യാപ്ര​കാ​ശ​ത്തി​ൽ ആ ​മു​ഖം ഒ​രു കു​ഞ്ഞി​ന്‍റേ​തെ​ന്ന​പോ​ലെ തോ​ന്നി.

അ​ടു​ത്ത​നി​മി​ഷം രൂ​പ​ഭാ​വ​ങ്ങ​ൾ മാ​റി. നി​കും​ഭി​ല​യി​ൽനി​ന്ന് ഇറ​ങ്ങി​വ​രു​ന്ന രാ​വ​ണ​നെ​പ്പോ​ലെ​യാ​യി വി.​കെ.​എ​ൻ. “വ​രൂ” എ​ന്നു പ​റ​ഞ്ഞ് എ​ന്നെ അ​ക​ത്തു ക​യ​റ്റി​യി​രു​ത്തി. വേ​ദ​വ​തി അ​മ്മ ഒ​രു ഗ്ലാ​സ് ക​ടും​ചാ​യ കൊ​ണ്ടു​ത​ന്നു. പ​ഴ​കി​യ റി​ക്കാ​ർ​ഡിം​ഗ് പ്ലെ​യ​ർ ഓ​ൺ​ചെ​യ്തു ഞാ​ൻ മേ​ശ​പ്പു​റ​ത്തു​വ​ച്ചു. ഒ​രു ച​തു​രം​ഗ​ക്ക​ള​ത്തി​ന് അ​പ്പു​റ​മി​പ്പു​റ​മെ​ന്ന​പോ​ലെ ഞ​ങ്ങ​ളി​രു​ന്നു.

ത്രി​ലോ​ക​ങ്ങ​ൾ കൊ​ന്നും വെ​ന്നും ജ​യം​കൊ​ണ്ട ദ​ശാ​സ്യ​ൻ പൊ​രു​തി മു​ന്നേ​റു​ക​യാ​ണ്. ശ​ക്തി​യി​ല​ല്ല, ബു​ദ്ധി​യി​ലാ​ണ് വി​ജ​യം കു​ടി​കൊ​ള്ളു​ന്ന​തെ​ന്ന് എ​നി​ക്കു ബോ​ധ്യ​മാ​യി. ആ​വ​നാ​ഴി​യി​ൽ​നി​ന്ന് ഞാ​ൻ ശ​ര​മെ​ടു​ക്കു​മ്പോ​ഴേ ഉ​ത്ത​ര​ങ്ങ​ൾ​കൊ​ണ്ട് വി.​കെ.​എ​ൻ. എ​ന്നെ എ​യ്തു​വീ​ഴ്ത്തി​യി​രി​ക്കും. കൈ​യി​ൽ എ​ല്ലാ പ​രാ​ക്ര​മ​ങ്ങ​ളു​മു​ണ്ട്. ആ​ഗ്നേ​യം, ഗ​രു​ഡം, വ​രു​ണം, നാ​ഗം, മാ​ഹേ​ശ്വ​രം എ​ല്ലാം. ബ്ര​ഹ്മാ​സ്ത്ര​മി​ല്ലേ എ​ന്നു ചോ​ദി​ക്ക​ണ​മെ​ന്നു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. ഭ​യ​ന്നി​ട്ട് ചോ​ദി​ച്ചി​ല്ല.


ര​ണ്ടു​മൂ​ന്നു മ​ണി​ക്കൂ​ർ മി​ണ്ടി​പ്പ​റ​ഞ്ഞി​ട്ടു​ണ്ടാ​ക​ണം. സ​മ​യം പോ​കു​ന്ന​ത​റി​യി​ല്ല. കു​ലീ​ന​ൻ, സ​ര​സ​ൻ, പ​ണ്ഡി​ത​ൻ, പ​യ്യ​ൻ, പി​താ​മ​ഹ​ൻ, ല​ഗ്നാ​ധി​പ​ൻ, നാ​ണ്വാ​ര്... ഇ​നി​യും എ​ത്ര​യോ വി​ശേ​ഷ​ണ​പ​ദ​ങ്ങ​ൾ വി.​കെ.​എ​ൻ. എ​ന്ന ത്ര​യാ​ക്ഷ​രി​ക്കൊ​പ്പം ചേ​ർ​ത്തു​വ​യ്ക്കാ​നാ​കും. പ​ക്ഷേ, രാ​വ​ണ​ൻ എ​ന്ന പ​ദം ചേ​ർ​ത്തു​വ​യ്ക്കു​മ്പോ​ൾ കി​ട്ടു​ന്ന സു​ഖം മ​റ്റൊ​ന്നി​ൽ​നി​ന്നും എ​നി​ക്ക് കി​ട്ടി‍​യി​ട്ടി​ല്ല. സാ​ഹി​ത്യം മാ​ത്ര​മ​ല്ല; വൈ​ദ്യം, ജ്യോ​തി​ഷം, കാ​യി​കം, ന​ര​വം​ശ​ശാ​സ്ത്രം, സൗ​ന്ദ​ര്യ​ശാ​സ്ത്രം, കു​ണ്ഡ​ലി​നി​യോ​ഗം, അ​മ​ര​കോ​ശ​പാ​ണ്ഡി​ത്യം എ​ന്തി​നേ​റെ, എ.​ആ​ർ.​ രാ​ജ​രാ​ജ​വ​ർ​മ​ത്ത​മ്പു​രാ​ന്‍റെ “ആ​റു ന​യ​ങ്ങ​ൾ” ​വ​രെ അ​ര​ച്ചു​ക​ല​ക്കി കു​ടി​ക്കാ​ൻ പാ​ക​ത്തി​ൽ കൈ​യി​ലി​രി​പ്പു​ണ്ട്. അ​തെ​ല്ലാം “വാ​രി​ധി​ത​ന്നി​ൽ തി​ര​മാ​ല​ക​ളെ​ന്ന​പോ​ലെ”യാ​ണ് നാ​വി​ൻ​തു​മ്പി​ൽ വ​രു​ന്ന​ത്.

വി.​കെ.​എ​ൻ. ഭാ​ഷ​യി​ൽ “അ​ഭി​മു​ഖ​വ​ധം ഒ​ന്നാം​ ദി​വ​സം” ക​ഴി​ഞ്ഞ് മി​ണ്ടി​പ്പ​റ​ഞ്ഞി​രി​ക്കു​മ്പോ​ൾ വി.​കെ.​എ​ൻ. പ​റ​ഞ്ഞ​ത് പ​ല​തും ഇ​പ്പോ​ഴും ഓ​ർ​മ​യി​ലു​ണ്ട്. പ​റ​ഞ്ഞ​തൊ​ന്നും പ​തി​ര​ല്ലാ​ത്ത​തി​നാ​ൽ അ​തെ​ല്ലാം മു​ള​ച്ചു​പൊ​ന്തി ഉ​ള്ളി​ൽ നി​ൽ​പ്പു​ണ്ട്. ചി​ല​തു കു​റി​ക്ക​ട്ടെ. “ഏ​തു വി​ഡ്ഢി​ക്കും ഒ​രെ​ഴു​ത്തു​കാ​ര​നാ​കാം. പ​ക്ഷേ, ആ ​എ​ഴു​ത്ത് സ്റ്റോ​ക്ക് മാ​ർ​ക്ക​റ്റി​ൽ വി​റ്റ​ഴി​ക്ക​ണ​മെ​ങ്കി​ൽ പ​ട​ച്ച​ ത​മ്പു​രാ​ൻ പ​ണി​ഞ്ഞു​വി​ട്ട നേ​ർ​ബു​ദ്ധി​ത​ന്നെ വേ​ണം.

ക​മഴ്ത്തി​വ​ച്ച കി​ണ്ണം​പോ​ലെ​യാ​ണ് ഭൂ​മി. കു​ട്ടി​യു​ടെ ത​ല​യ്ക്കു​പ​ക​രം പൃഷ്ഠ​ഭാ​ഗം ആ​ദ്യം പു​റ​ത്തേ​ക്കു​വ​രു​ന്ന പ്ര​സ​വ​ങ്ങ​ളു​ണ്ട്. അ​തു​പോ​ലെ​യാ​ണ് ചി​ല എ​ഴു​ത്തു​കാ​രു​ടെ കൃ​തി​ക​ൾ. വി​ത​യ്ക്കു​മ്പോ​ൾ​ത്ത​ന്നെ കൊ​യ്ത്തി​നു പാ​ക​മാ​ക​ണ​മെ​ന്നു ശ​ഠി​ക്കു​ന്ന ചി​ല എ​ഴു​ത്തു​കാ​ർ ന​മ്മു​ടെ നാ​ട്ടി​ലു​ണ്ട്! സൂ​രി ന​മ്പൂ​തി​രി​പ്പാ​ടി​ന്‍റെ ഭ്രാ​ന്ത് ച​ന്തു​മേ​നോ​ന് ചി​കി​ത്സി​ച്ചു ഭേ​ദ​മാ​ക്കാ​മാ​യി​രു​ന്നു.” ​ഇ​ങ്ങ​നെ എ​ത്ര​യെ​ത്ര അ​സു​ര​വാ​ണി​ക​ൾ. ചി​ല​തെ​ല്ലാം മ​റ​ന്നു​പോ​യി. കു​റി​ച്ചെ​ടു​ക്കാ​നോ കോ​രി​യെ​ടു​ക്കാ​നോ പ​റ്റി​ല്ല. അ​തൊ​രു​ത​രം ഒ​ഴു​ക്കാ​ണ്. ന​ഗ്ന​നേ​ത്ര​ങ്ങ​ൾ​കൊ​ണ്ട് കാ​ണാ​നാ​കാ​ത്ത ഒ​ഴു​ക്ക്. ഗു​പ്ത​സ​ര​സ്വ​തി.

ഇ​റ​ങ്ങാ​ൻ​നേ​രം ആ​രോ​ഗ്യ​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ച് ഞാ​ൻ ചോ​ദി​ച്ചു. അ​തൊ​ട്ടും ഇ​ഷ്‌​ട​മാ​യി​ല്ലെ​ന്നു​തോ​ന്നി. അ​തു പു​റ​ത്തു​കാ​ട്ടാ​തെ പ​റ​ഞ്ഞു. “ക​ഴി​ഞ്ഞ വി​ഷു​ത്ത​ലേ​ന്ന് അ​ർധ​രാ​ത്രി ക​ഴി​ഞ്ഞ​പ്പോ ഒ​രു മ​ധ്യ​വ​യ​സ്ക​ൻ തി​രു​വി​ല്വാ​മ​ല​യ്ക്കു വ​ന്നു. ഞാ​നു​റ​ങ്ങി​യി​രു​ന്നി​ല്ല. വാ​തു​ക്ക​ൽ നി​ർ​ത്താ​തെ​യു​ള്ള മു​ട്ടു​കേ​ട്ട് ക​ത​കു പാ​തി തു​റ​ന്നു. അ​പ​രി​ചി​ത​ൻ സ്വ​യം പ​രി​ച​യ​പ്പെ​ടു​ത്തി. ചി​ത്ര​ഗു​പ്ത​നാ​ണ്. മ​നു​ഷ്യ പാ​പ​പു​ണ്യ​ക​ർ​മ​ങ്ങ​ളെ അ​ടി​സ്ഥാ​ന​പ്പെ​ടു​ത്തി ഞാ​നൊ​രു ഗ​ണി​ത മ​ഹാ​ഗ്ര​ന്ഥം ര​ചി​ച്ചി​ട്ടു​ണ്ട്. അ​തൊ​ന്ന് വാ​യി​ച്ച് ഒ​ര​വ​താ​രി​ക എ​ഴു​തി​ത്ത​ര​ണം.” ​വി.​കെ.​എ​ൻ. പൊ​ട്ടി​ച്ചി​രി​ച്ചു. ല​ങ്കാ​ധി​പ​ന്‍റെ തു​ടു​ത്ത ചി​രി.

ജീ​വി​ത​ത്തി​ൽ ന​മു​ക്ക് പ​ല​രെയും ഒ​രി​ക്ക​ൽ​കൂ​ടി​യൊ​ന്ന് കാ​ണ​ണ​മെ​ന്ന് തോ​ന്നാ​റു​ണ്ട്. എ​ന്നാ​ൽ, ചി​ല​രെ ഒ​രു​ത​വ​ണ ക​ണ്ടാ​ൽ മാ​ത്രം​മ​തിയെ​ന്നും തോ​ന്നും. അ​വ​രി​ൽ ഒ​രാ​ളാ​യി​രു​ന്നു വി.​കെ.​എ​ൻ. ആ ​ഒ​രൊ​റ്റ കാ​ഴ്ച​ത​ന്നെ അ​ത്ര​മേ​ൽ പൂ​ർ​ണ​മാ​യി​രു​ന്നു. ഇ​തെ​ഴു​തി നി​ർ​ത്തു​മ്പോ​ൾ വി.​കെ.​എ​ന്നി​ന്‍റെ വാ​ക്പ്ര​യോ​ഗ​ങ്ങ​ളി​ലെ ആ ​ശ​ര​വേ​ഗ​മോ​ർ​ത്ത് ഞാ​ൻ ന​ടു​ങ്ങി​പ്പോ​കു​ന്നു. ഒ​രു പു​രു​ഷാ​യു​സി​ൽ ചെ​യ്തു​തീ​ർ​ക്കാ​വു​ന്ന​ത്ര​യും ചെ​യ്തു​തീ​ർ​ത്ത വി​രാ​ട് പു​രു​ഷ​ൻ. രാ​ത്രി​യേ​റെ വൈ​കി​യി​ട്ടും ഞാ​ൻ വീ​ണ്ടും “പ​യ്യ​ൻ ക​ഥ​ക​ൾ” ​എ​ടു​ത്തു മ​ല​ർ​ക്കെ തു​റ​ന്നു വാ​യി​ച്ചു.

“പ​യ്യ​ൻ ഒ​രു സി​ഗ​റ​റ്റെ​ടു​ത്ത് അ​മ്പി​ക്കു നീ​ട്ടി. ര​ണ്ടു കൈ​കൊ​ണ്ടും ത​ടു​ത്തു​കൊ​ണ്ട് അ​മ്പി പ​റ​ഞ്ഞു: നാ​ൻ സ്മോ​ക്ക് പ​ണ്ണ​മാ​ട്ടേ​ൻ.
പൊ​ടി​വ​ലി ഇ​രി​ക്കോ?
ഇ​ല്ലൈ.
വെ​ത്തി​ല പാ​ക്ക്?
നൊ.
​ആ​ടു​കോ​ഴി​മീ​ൻ ഇ​ത്യാ​ദി​ക​ളെ തി​മ്പ​യാ?
മാ​ട്ട​വേ മാ​ട്ടേ​ൻ.
ക​ള്ളൈ കു​ടി​പ്പ​യാ?
രാ​മ, രാ​മ
പെ​ൺ​വി​ഷ​യം?
അ​യ്യ​യ്യോ!
എ​ന്ന​ടാ അ​മ്പീ ഇ​ത്? പ​യ്യ​ൻ സി​ഗ​റ​റ്റി​ന് പു​ക​യി​ട്ടു​കൊ​ണ്ട് പ​റ​ഞ്ഞു: പ​ച്ച​ക്ക​റി മാ​തി​രി ജീ​വി​ക്ക​റാ​യ്. ലൈ​ഫി​ലെ ര​സം വേ​ണം​ന്നാ​ൽ ഇ​തെ​ല്ലാം വേ​ണം. വേ​റെ എ​ന്ന​ടാ ഇ​ര്ക്ക് ലൈ​ഫി​ലേ?
അ​മ്പി ച​കി​ത​നാ​യി പ​യ്യ​നെ നോക്കി.”