Home   | Editorial   | Latest News   | Local News   | Kerala   | National   | International   | Business   | Sports   | Obituary   | NRI News   | Movies   | Health
July 21, 2017
 
 
    
 
Print this page
 

കാത്തിരിപ്പു വേണ്ട, മുഖം കാണിക്കാൻ

ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ ആംഗ്ലേയ സാഹിത്യരംഗം നിറഞ്ഞുനിന്ന അതുല്യ പ്രതിഭയായിരുന്നു ഡോ. സാമുവൽ ജോൺസൺ (1709–1784). കവി, ഉപന്യാസകാരൻ, വിമർശകൻ, പത്രപ്രവർത്തകൻ, നിഘണ്ടു കർത്താവ് എന്നിങ്ങനെ നിരവധി റോളുകൾ ഒരേസമയം വിജയപൂർവം കൈകാര്യംചെയ്ത ജോൺസൺ പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന സാഹിത്യകാരന്മാരിൽ ഏറെ പ്രമുഖനായിരുന്നു.

ഈ അസാധാരണ സാഹിത്യകാരന്റെ ഒരു വർണചിത്രം ലണ്ടനിലെ കെൻസിംഗ്ടൺ മ്യൂസിയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. രാജാവിനെ മുഖം കാണിക്കാനായി തന്റെ ഊഴവും കാത്ത് ജോൺസൺ രാജകൊട്ടാരത്തിൽ കാത്തിരിക്കുന്നതായാണ് ഈ ചിത്രത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ ചിത്രകാരൻ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ജോൺസന്റെ ഇപ്രകാരമുള്ള ഒരു വർണചിത്രം വരച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നതു വ്യക്‌തമല്ല. എന്നാൽ, ഈ ചിത്രത്തിൽനിന്ന് ഒരു കാര്യം വ്യക്‌തമാണ്. സാഹിത്യകാരന്മാരിൽ പ്രമുഖനായിരുന്ന ജോൺസനുപോലും മുൻകൂർ അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് വാങ്ങാതെയോ കാത്തിരിപ്പു കൂടാതെയോ രാജസന്നിധിയിലേക്കു കടന്നുചെല്ലുക അസാധ്യമായിരുന്നു.

രാജാക്കന്മാരുടെ കാലം കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ജനങ്ങളാൽ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പ്രതിനിധികൾ തന്നെയാണു ഭൂരിപക്ഷം രാജ്യങ്ങളിലും അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നത്. ജനങ്ങളാൽ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഈ അധികാരികളെ കാണണമെങ്കിൽപ്പോലും പലപ്പോഴും മുൻകൂർ അപ്പോയിന്റ്മെന്റും ഏറെനേരമുള്ള കാത്തിരിപ്പും വേണ്ടിവരുന്നുണ്ട് എന്നതാണ് വസ്തുത.

എന്നാൽ, രാജാക്കന്മാരുടെ രാജാവും സകല അധികാരത്തിന്റെയും സ്രോതസുമായ ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിലേക്കു കടന്നുചെല്ലുന്നതിനോ അവിടുത്തോടു ഹൃദയംതുറന്നു സംസാരിക്കുന്നതിനോ ഒരു അപ്പോയിന്റ്മെന്റും ഒരു കാത്തിരിപ്പും ആവശ്യമില്ലെന്നതാണ് യാഥാർഥ്യം. ആർക്കും ഏതുസമയത്തും എവിടെവച്ചും ദൈവത്തെ വിളിക്കാം; അവിടുത്തോടു സംസാരിക്കാം; ആഗ്രഹങ്ങളും ആവശ്യങ്ങളുമൊക്കെ അറിയിക്കാം.

ദൈവത്തോടു സംസാരിക്കുന്നതിനുള്ള ഊഴവും കാത്ത് ആർക്കും ഒരിക്കലും കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരില്ല. അവിടുന്ന് എപ്പോഴും നമ്മെ കാണാനും കേൾക്കാനുമായി കാത്തിരിക്കുന്നു. അതുപോലെ അവിടുന്ന് നമുക്ക് എപ്പോഴും ഏറെ സമീപസ്‌ഥനുമാണ്.

സർവശക്‌തനായ ദൈവം നമ്മോടു സംസാരിക്കാനും നമ്മെ അനുഗ്രഹിക്കാനുമായി എപ്പോഴും തയാറായി നിൽക്കുകയാണ്. എന്നു മാത്രമല്ല, അതിനായി അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, നമ്മിൽ പലരുമാകട്ടെ പലപ്പോഴും അവിടുത്തെ മുഖംകാണിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കാറുപോലുമില്ല.

ഇനി, ദൈവത്തെ മുഖംകാണിക്കാനായി നാം തുനിഞ്ഞാൽത്തന്നെ എന്തു കാര്യത്തെക്കുറിച്ചായിരിക്കും നാം സംസാരിക്കുക? ദൈവവുമായി നാം സംസാരിക്കുന്ന സമയം അവിടുത്തെ അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കു നന്ദിപറയുവാൻ നാം ഓർക്കുമോ? അതുപോലെ ഹൃദയപൂർവം അവിടുത്തെ സ്തുതിക്കുവാൻ നാം ശ്രദ്ധിക്കുമോ? അതോ നമുക്ക് ആവശ്യമുണ്ടെന്നു നമുക്കു തോന്നുന്നവയുടെ ഒരു ലിസ്റ്റ് നിരത്തുവാനായിരിക്കുമോ മുതിരുക?

നമുക്ക് ആവശ്യമുള്ളവ ദൈവത്തോടു ചോദിക്കുന്നതിൽ യാതൊരു തെറ്റുമില്ല. എന്നാൽ, നമ്മുടെ കണ്ണും മനസും എപ്പോഴും നമ്മിലും നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങളിലും നിറഞ്ഞുനിന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ മുഖം എങ്ങനെയാണു കാണുക? അവിടുത്തെ ദിവ്യസ്വരം എങ്ങനെയാണു കേൾക്കുക? അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ മാധുര്യം എങ്ങനെയാണു നാം അനുഭവിക്കുക?

ദൈവത്തെ മുഖംകാണിക്കുവാൻ തയാറായ ഒരു ഭക്‌തന്റെ കഥ ഇവിടെ കുറിക്കട്ടെ:

ദൈവവുമായുള്ള ഈ ഭക്‌തന്റെ സംഭാഷണം നന്ദി പ്രകടനത്തോടെയാണ് ആരംഭിച്ചത്. എന്നാൽ, അതിവേഗം സംഭാഷണം മറ്റു വിഷയങ്ങളിലേക്കു വ്യാപിച്ചു. സംഭാഷണമധ്യേ ഭക്‌തൻ ചോദിച്ചു: ‘‘ദൈവമേ, അങ്ങയുടെ മുൻപിൽ ആയിരം വർഷങ്ങൾ എന്നു പറയുന്നത് എന്താണ്?

ദൈവം പറഞ്ഞു: ‘‘ആയിരം വർഷങ്ങൾ എന്നു പറയുന്നത് ഒരു നിമിഷം പോലെയാണ് എനിക്ക്.’’ അപ്പോൾ ഭക്‌തൻ ചോദിച്ചു: ‘‘ഒരുകോടി രൂപ എന്നു പറയുന്നത് അങ്ങയുടെ മുൻപിൽ എന്താണ്?’’ ദൈവത്തിന്റെ മറുപടി പെട്ടെന്നുണ്ടായി: അവിടുന്നു പറഞ്ഞു: ‘‘ഒരുകോടി രൂപ എന്നു പറയുന്നത് ഒരു നയാപൈസ പോലെയാണെനിക്ക്.’’ ഉടനേ ഭക്‌തൻ പറഞ്ഞു: ‘‘അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഒരു നയാപൈസ നൽകി എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കാമോ?

‘‘തീർച്ചയായും’’ ദൈവം പറഞ്ഞു. ‘‘ഒരു നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ!’’

വിവിധ രീതിയിൽ പൊരുൾതിരിക്കാവുന്ന കഥയാണിത്. ദൈവത്തെ മുഖം കാണിക്കുവാൻ ചെന്ന ഭക്‌തന്റെ തുടക്കം നന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ, എത്ര പെട്ടെന്നാണ് ഭക്‌തന്റെ മനസ് ഭൗതികസമ്പത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്!

മുമ്പു സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ദൈവത്തെ അറിയിക്കുന്നതിൽ അപാകതയൊന്നുമില്ല. എന്നാൽ, നമ്മുടെ കണ്ണും മനസും എപ്പോഴും ഭൗതിക സുഖസമ്പത്തുകളിലാണെങ്കിൽ ദൈവത്തിന്റെ മറുപടി മുകളിൽ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന കഥയിലെ ഭക്‌തനു ലഭിച്ചതുപോലെയായിരിക്കും.

ദൈവത്തിന് എല്ലാം എളുപ്പമാണല്ലോ. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഭക്‌തൻ ഒരു നയാപൈസ എന്നു പറഞ്ഞ് ഒരുകോടി രൂപ ചോദിച്ചത്. പക്ഷേ, ഭക്‌തന് യഥാർഥത്തിൽ ആവശ്യമുള്ളത് ഒരുകോടി രൂപ അല്ല എന്നു മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ടാണ് ഒരു നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ–അതായത്, ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ–അതു കൊടുക്കാമെന്നു ദൈവം പറഞ്ഞത്.

നമുക്കാർക്കും യഥാർഥത്തിൽ ആവശ്യമുള്ളതു കണക്കില്ലാത്ത ഭൗതിക സമ്പത്തല്ല; പ്രത്യുത ദൈവത്തിന്റെ നിരന്തര അനുഗ്രഹവും സ്നേഹവുമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹവും അനുഗ്രഹവും അവിടുന്ന് എപ്പോഴും ഉദാരമായി നമുക്കു നൽകുന്നുണ്ടെന്നതാണ് വസ്തുത. എന്നാൽ, അവ സ്വീകരിക്കാൻ നാം നമ്മുടെ മനസും ഹൃദയവും ദൈവത്തിന്റെ മുൻപിൻ തുറക്കാൻ മറന്നുപോകുന്നു.

നമ്മെ കാണാനും കേൾക്കാനും എപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പക്കലേക്കു നമുക്കു മുഖം തിരിക്കാം. അവിടുത്തെ സ്നേഹവും അനുഗ്രഹവും സ്വീകരിക്കാൻ മനസും ഹൃദയവും അവിടുത്തെ മുമ്പിൽ നമുക്കു തുറക്കാം. അപ്പോൾ നമ്മുടെ ജീവിതം അനുഗ്രഹപൂർണവും സന്തോഷപ്രദവുമായി മാറും.

 


 
    
 
To send your comments, please click here
 
 
Rashtra Deepika LTD
Copyright @ 2017 , Rashtra Deepika Ltd.